Gönlümün gülü, kâinatın yaratılma sebebi! Bizi yokluk âleminde varlık âlemine taşıyan sevgili...
     Günahkâr yüreğimle seni anlamak içimi kor bir ateş gibi yakıyor. Kelimeler tıkanmış boğazıma çıkaramayacağımı bilerek efendimi anlatmak zor ama çok zor... Ne kadar anlatsam da anlatamayacağımı bile bile kalemi elime almak ruhumu acıtıyor.
   ''(Ey Muhammed!) Biz seni ancak bir müjdeci ve uyarıcı olarak gönderdik'' hitabıyla şereflenen efendimiz (s.a.v) tüm dünyaya apaçık bir uyarıcı olarak gönderildi.
     Mekke'ye çöken zifiri karanlıkta, insanların sınır tanımadığı şirkin, küfrün ve cehaletin bitmediği bir dönemde Mekke, seni bekliyordu sana susamıştı. Mekke kirliydi sen yokken. Sadece nefisler ve ameller... Ahlaksızlığın en üst düzeye çıktığı o dönemde insanlık yok olmaya yüz tutmuş, Mekke gömülmüş dehşetin karanlığına. Diri diri gömülüyorlardı çocuklarını. Annelerin feryadı hiç dinmiyordu. Mekke senden habersiz seni bekliyordu.
Bir gece Mekke de tarifsiz bir his. Ey dünyaya arştan gelen nur! Ve sen geliyorsun işte, ama kimse senin gelişinin farkında değil. Gelişin bir başkaydı senin, yürekleri sevindirdin, ateşleri söndürdün, kainatı nura gök eden bir gelişin var.
Tüm kâinatın beklediği şafak vakti geldi işte. Ufuklar aydınlandı. Çocukluğun bir başkaydı senin. Ahlakın, gülüşün, duruşun bir başkaydı kâinatın tarifsiz insanı. Günler, haftalar, aylar, yıllar geçtikçe Mekke’nin bu durumu seni daha da perişan ediyordu. Bu cehaleti görmemek için günlerce inzivaya çekiliyordun. Ve yine inzivaya çekilmek için Hira dağına gidiyordun. Mekke’nin bu halini düşünürken yanında Cibril beliriyordu. Sen bakıyorsun ve ne yapacağını bilmeden susuyorsun. Ey Hakkın Habibi! Büyük emir gelmiş ve görevine başlamıştı. Bu önemli uyarıyı akrabalarından başlayarak yapman istendi. Ve onlar seni canı gönülden desteklerken cahil bir kavim içinde bulmuştun kendini. Nihayet açık davet başladı.

Mekke sana karşı seni dinlemiyor sadece dilleri ''Biz atalarımızın söylediklerinden ve yaptıklarından başkasını bilmeyiz'' diyen kalpleri katılaşmış bir topluluk. Sen onları Tevhid bilincine çağırırken onların sana etmedikleri hakaret ve zulüm kalmıyor. Rabbim! Efendimiz zulmet içinde kalmış boğuşuyor. Ama o (s.a.v.) sabır ve ümit ile onları uyarmaya devam ediyor. ''Tek olan Allah'a iman'' demek senin için gittikçe zorlaşıyordu.
   Âlemlere beşir ve nezir olarak gönderilen resul, zalimlerin ve müstekbirlerin yaptığı zulümlere karşı dayanmaya çalışıyor. Ey gönlü kırık efendim. Sana yapılan zulmlere ve hakaretlere karşı ne kadar da sabırlıydın. Sadece dua ediyordun sadece dua...
Ey tevhide susamış ruhların feyiz kaynağı. Mekke'yi ve tüm dünyayı uyarmaya devam ederken taptıkları putların yanlış olduğunu tek ilahi olarak Allah'ı seçip mutluluğa kavuşacaklarına inandırıyorsun.
Müşriklerin sana ve inananlara yaptığı zulümlere karşısın da Medine'ye hicretin de onların sana inanmaları bir nebze olsun seni mutlu kılıyordu. O güzeller güzeli, Taif'e müjde için giderken karşılığında sadece kas katı kalpler ile karşılaşmış kendisi ise onlara dua hediye etmişti.
Taif halkı toplansa da, zalim zulme tutsa da'' Allah'ın rahmeti sayesinde zalimce davrananlara yumuşak ve merhametli davrandın. Eğer katı ve kaba olsaydın onlar etrafından dağılırlardı. Karanlıklar içinde tün dünyaya merhametle yaklaşan ve tüm insanlığı, tevhid abidesiyle buluşturan sevgili...
İlahi davet icabet edenler... Sen onları cennet ve ebedi hayat mutluluğu ile müjdeledin. Ey müjdeler müjdecisi peygamberim. Sana inanmayanları elim bir azap bekliyor. Kız çocuklarını gömen, sana küfr eden, seni deli zanneden ve sana düşman olan herkesi... Sana iman ettikleri zaman, insan olduklarına yeni şahit olmuş ve insan gibi yaşamaya başlamışlardı. Her biri yeni doğmuş bir bebek gibi saf ve temizdi.
Ey tüm dünyayı rahmetiyle kucaklayan Nebi! Sen İslam’ı severek ve sevdirerek anlatmıştın insanlığa...
Ne bülbül anlatır, ne de kalem sana olan özlemimi. Gözleri kapalı, dilim tutulmuş, gönlü sana muhtaç. Ah efendim. Sen gittin gideli yüreğimde bir ateş. Ne olur nefesin ile söndür bu ateşi. Arşın kubbeleri seni arar oldu. Yollarımızı sana getir! Özlem duygusunu bittiği noktadan...
Maneviyatın yok olmaya yüz tuttuğu bu zamanda seni bekler ve seni ararız efendim. Ey gül bahçesinin en güzel gülü. Koklanan her gül seni soruyor bizlere, seni arıyor ve sana ağlıyor. Kışı bahara çeviren sultanım. Ay parçamız, canımız, Sevgilimiz...
Gönlümün en derin yerinde saklı tohum, gönlüm sabırsız. Ve Muhammed denildiğin de ve yine kalbim daraldığında ve yine bütün kapılar kapandığında sen Ya Resullullah sen. Seni sevmek bütün hücrelerle seni sevmek yolumu aydınlatıyor.
Dipsiz, bucaksız bir kuyu gibiyim gönlüm ışıyor. Kurduğum hayallerimde gece gündüz seninle benliğim yüceliyor. Ümidimi kesmeden geleceğini umarak yaşam anlam kazanıyor.
Sonsuz salât selam onun(s.a.v) üzerine olsun..