Gece kör edici bir karanlık
Bir ışık doldu odama anlık

Dedim nedir bu
Sus dedi biri elinde su

Sen kimsin diye sordum
Kalbim fırlayacak diye korktum

Tuttu kolumdan kaldırdı beni
Tuttu kolumdan beyazdı bedeni

Uçtuk beraber başka diyarlara
Hayran kaldım gördüğüm manzaralara

İndik bir yere yemyeşil
Aldı beni benden bende ona meyil

Uzattı bana suyu
İç dedi ab-ı hayat bu

İçtim kana kana
Dedi bu armağandır sana

Dudaklarım ayrıldı sudan
Baktım elimde kuran

Uçtuk gittik bilinmeyen yere
Ortalıkta yoktu ne bir dağ nede dere

Sadece sıra sıra taş
Ve çıkıyordu bedenler yavaş yavaş

Anladım o an bunu
Üflemişti İsrafil suru

Gök yarıldı açıldı kainat
Artık yoktu son ve memat

Olduk hepimiz saf saf
Kimine Cennet Cehennem düşer kimine araf

Düştük uzun bir yola
Önümde uzun köprü anladım yakınız sırata

Açıldı defterim okundu günahlar bir bir
Dediler Sen hele şu cehenneme bir gir

Girdim bin pişman boynumda pranga
Gözüm oydu siyah bir karga

Baktım gitmiş benim arkadaş
Kalbimde derin sızı gözümde yaş

Uyandım odam karanlık
Neye yarar krallık sultanlık

Doğruldum baktım yanımda su
Yitirdim kendimi kayboldu beş duyu

Uzandım içtim sudan
Duvarda unutulmuş duruyor kuran